Aktualności

Zapraszamy do zapoznania się z relacją cyfrową oraz reportażem przygotowanymi podczas konferencji XIII Hematology Experts Forum, która odbyła się w dniach 15-16 marca 2024 r. w Warszawie. 

Według Światowej Organizacji Zdrowia, „biomarkerem jest dowolna substancja, struktura lub proces, który może być zmierzony w organizmie lub jego produktach”. Oznaczanie biomarkerów pozwala na prognozowanie wystąpienia zaburzeń lub wykrywanie chorób, a także wpływa na przebieg i efekty leczenia pacjentów. Pojęcie „biomarkery” w wersji z lat 80-tych oznaczało dowolny metabolit, a obecnie stosowane jest najczęściej w odniesieniu do substancji obecnych w śladowych ilościach w płynach ustrojowych i pochodzących z określonego źródła (np. z płytek krwi, komórek śródbłonka itp.) [1,2].

Fundacja Sanguis Hemofilia i Pokrewne Skazy Krwotoczne oraz środowisko rodziców dzieci cierpiących na hemofilię od dawna zabiegają o zapewnienie dostępu do nowoczesnego leczenia dla swoich dzieci. Zgodnie z obecnym standardem terapeutycznym w Polsce, pacjenci pediatryczni z hemofilią muszą dożylnie przyjmować czynnik krzepnięcia kilka razy w tygodniu, co wiąże się z występowaniem licznych powikłań. Z okazji obchodzonego w kwietniu Światowego Dnia Chorych na Hemofilię głos w tej sprawie został oddany rodzicom, którzy w krótkich nagraniach wideo opowiedzieli o swoich problemach oraz ekspertom, którzy jednoznacznie podkreślali potrzebę zmian w tym obszarze.

Obecne zalecenia wskazują równolegle kilka bezpośrednich doustnych inhibitorów krzepnięcia (DOAC), jako leków co najmniej równie skutecznych co heparyny drobnocząsteczkowe (HDCz) w leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) związanej z aktywną chorobą nowotworową. Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne wymienia tu na równi: rywaroksaban, edoksaban, apiksaban oraz leczenie parenteralne (a więc spośród DOAC – zarejestrowane inhibitory czynnika Xa). Nie wiemy jednak, czy istnieją różnice w skuteczności i bezpieczeństwie stosowania poszczególnych DOAC u chorych na ŻChZZ w przebiegu aktywnej choroby nowotworowej. Celem badania był zatem systematyczny przegląd dostępnej literatury wraz z ich meta-analizą, aby wykryć ewentualne różnice pomiędzy badanymi DOAC.

Bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe (DOAC) są stosowane w zapobieganiu i leczeniu zaburzeń zakrzepowo-zatorowych u osób z migotaniem przedsionków (AF) i żylną chorobą zakrzepowo-zatorową (VTE). DOAC uznano za co najmniej tak samo skuteczne jak antagoniści witaminy K, a ich stosowanie wiąże się z mniejszą częstością występowania samoistnych i zagrażających życiu krwawień.

Małopłytkowość immunologiczna (immune thrombocytopenia, ITP) to choroba charakteryzująca się niszczeniem płytek krwi w mechanizmie autoimmunologicznym z towarzyszącą zmniejszoną ich produkcją. Schorzenie to zwiększa ryzyko krwawień, ale także powikłań zakrzepowych (tętniczych i żylnych).

Zapraszamy do zapoznania się ze zaktualizowaną treścią publikacji "Jak działa miesiączka? Mały poradnik miesiączkowy".

Zapraszamy do zapoznania się z wypowiedzią prof. dr. hab. n. med. Jacka Trelińskiego z Ośrodka Leczenia Hemofilii i Innych Zaburzeń Krzepnięcia Krwi z Wojewódzkiego Wielospecjalistycznego Centrum Onkologii i Traumatologii im. M. Kopernika w Łodzi. Materiał został zrealizowany w ramach Światowego Dnia Chorych na Hemofilię.

Zapraszamy do zapoznania się ze zaktualizowaną treścią "Poradnika psychologicznego dla rodziców i opiekunów dzieci chorych na chorobę von Willebranda".

W przebiegu zespołu antyfosfolipidowego (APS) typowe powikłania położnicze obejmują nawrotowe wczesne poronienia, późną śmierć płodu oraz związane z przeciwciałami antyfosfolipidowymi zaburzenia czynności łożyska skutkujące stanem przedrzucawkowym, rzucawką lub zespołem HELLP (hemoliza, podwyższenie enzymów wątrobowych, małopłytkowość). Efektem bywa przedwczesny poród oraz wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrostu płodu.

17 kwietnia podczas Światowego Dnia Chorych na Hemofilię zwracamy szczególną uwagę na potrzeby osób zmagających się z tą rzadką i nieuleczalną chorobą krwi. Święto zostało ustanowione przez Światową Federację Hemofilii w 1989 roku, by dać okazję do poszerzania świadomości społeczeństwa o istocie choroby i problemach, z którymi codziennie mierzą się pacjenci.

W dniu 22 marca br. Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (Committee for Medicinal Products for Human Use, CHMP) Europejskiej Agencji Leków (European Medicines Agency, EMA) wydał pozytywną opinię i zalecił dopuszczenie do obrotu leku Fabhalta® (iptacopan) w leczeniu dorosłych chorych na napadową nocną hemoglobinurię (paroxysmal nocturnal hemoglobinuria, PNH) i niedokrwistość hemolityczną.

Nocna napadowa hemoglobinuria (PNH – paroxysmal nocturnal hemoglobinuria) jest rzadką chorobą, którą charakteryzuje hemoliza krwinek czerwonych, epizody zakrzepicy i niewydolność szpiku kostnego. Przyczyną jest nabyta, somatyczna mutacja w genie PIGA, kodującym podjednostkę A N-acetyloglukozaminotransferazy fosfatydyloinozytolu.

Hemofilia to jedna z najwcześniej rozpoznanych chorób genetycznych. Przeczytamy o niej już w księgach ważnych dla różnych religii, choćby w Starym Testamencie czy Talmudzie. 17 kwietnia obchodzimy Światowy Dzień Chorych na Hemofilię. To doskonały moment, żeby przybliżyć codzienność dzieci, których dotknęła ta choroba.

Immunologiczna zakrzepowa plamica małopłytkowa (immune thrombotic thrombocytopenic purpura, iTTP) jest rzadką, zagrażającą życiu chorobą, objawiającą się niedokrwistością hemolityczną, małopłytkowością oraz niedokrwiennym uszkodzeniem narządów.

1 kwietnia 2024 r. weszła w życie najnowsza wersja listy leków refundowanych. Dotyczy ona m.in. chorych na pierwotną małopłytkowość immunologiczną i atypowy zespół hemolityczno-mocznicowy. 

Choroba von Willebranda (von Willebrand disease, VWD) jest najczęstszą wrodzoną skazą krwotoczną. Szacuje się, że krwawienia wynikające z obniżonej aktywności lub dysfunkcji czynnika von Willebranda (von Willebrand factor, VWF) występują u 1 osoby na 1000.

Szanowni Państwo, z okazji zbliżających się Świąt Wielkanocnych życzymy radości, życzliwości i nadziei.

Bezpośrednie doustne inhibitory krzepnięcia (DOAC) są obecnie podstawowymi lekami w leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Jednakże chorych z podwyższonym poziomem enzymów wątrobowych i przewlekłą chorobą wątroby wykluczano z dużych randomizowanych badań klinicznych, które dokumentowały skuteczność i bezpieczeństwo DOAC w leczeniu ostrych epizodów ŻChZZ.

Heparyna niefrakcjonowana (UFH) jest powszechnie stosowanym antykoagulantem. UFH odzwierciedla całkowitą frakcję heparyny pochodzącej ze źródeł, takich jak błona śluzowa świń o masie cząsteczkowej w zakresie 5 000-30 000 daltonów (śr. 15 000 daltonów). Natomiast heparyna drobnocząsteczkowa (LMWH) stanowi ułamek UFH i ma średnią masę około 45 000 daltonów.

Każde laboratorium kliniczne, w tym laboratorium zajmujące się badaniami układu hemostazy, wykorzystuje produkty komercyjne, takie jak odczynniki, standardy, materiały kontrolne itp. o ograniczonym okresie przydatności do użycia. Różnice między seriami odczynników mogą powodować błędy analityczne oraz istotne zmiany w wynikach testów pacjenta.

Zespół Upshawa-Schulmana (USS, Upshaw-Schulman syndrome) jest genetycznie uwarunkowaną, wrodzoną postacią zakrzepowej plamicy małopłytkowej (cTTP, congenital thrombotic thrombocytopenic purpura). Przyczyną USS jest ciężki niedobór metaloproteinazy ADAMTS13 (A Disintegrin And Metalloprotease with Thrombospondin type 1 motifs 13).